HOE IK PERFECTIE LOSLIET (EN MIJN EERSTE BULLET JOURNAL BEGON)


Ik zie mezelf nog zitten. De tranen rolden over mijn wangen. Ik had zonet een discussie gehad met een vriendin. Haar woorden waren pijnlijk. 😢


Ze vertelde me dat ik moest ophouden met het ophangen van het ‘perfecte plaatje’. Ze zei me: “Laat niet alijd de perfecte, blije, gemotiveerde, krachtige en positieve kant zien. Met je lange bruine haren en je make-up snoetje. Laat in plaats daarvan alles van je zien. Want wat verhul je nog?


Laat je pijn, verdriet, je kwetsbaarheid zien. Laat zien wat je angsten en worstelingen zijn. Laat zien dat je soms een paniekaanval hebt en dan 2 stukken chocolade in je mond propt.”


Haar woorden kwamen hard binnen. Confronterend. Maar ze waren de waarheid. En ze bedoelde vooral op mijn werk. Spot on.


Ik was al jaren druk bezig met alle ballen in de lucht te houden en het perfecte plaatje te tonen. Ik wist dat ze gelijk had. 🤯


Zo zat ik daar dus. Ik keek naar buiten. Het was een prachtige lentedag in mei. De zon scheen en buiten kon ik de vogeltjes horen fluiten. Maar zo voelde ik me vanbinnen niet, zo blij en zonnig.


Ik had een krop in mijn keel van alle emoties en mijn ogen voelden vermoeid. Door al die tranen voelde mijn contactlenzen droog aan.


Ik zie mezelf nog zitten. In de veranda. Languit in de lange ligstoel die we daar hebben staan. Voor me staat een kop koudgeworden gemberthee met citroen. Gelukkig was ik alleen thuis.


Op het tafeltje voor me ligt een notitieschriftje. Een met bloemen geweven motief en gouden afwerking siert de voorkant. Het boekje gaf een luxueuze indruk door z’n afwerking en het dikke papier om op te schrijven. Ik had dit boekje nog niet zo lang geleden gekocht.


Dat moment tijdens die zonnige dag in de veranda, mei 2016, is een en belangrijk punt geweest. Want ik heb toen een besluit genomen. Ik nam het besluit om het anders aan te pakken. Om mezelf wél te laten zien. Om te stoppen met het ‘perfecte plaatje’


Ik pakte het boekje. Ik zette mijn pen op papier. En ik begon te schrijven. ✍️


Ik ben beginnen schrijven wat ik voelde. Wat ik echt voelde. En wat er diep in me speelde.


Het waren emoties – alsof er zware stenen van me afvielen. Zo lang had ik dit bij me gedragen.


Mijn ogen waren rood. Mijn lijf voelde vermoeid aan. Maar oh wat was het fijn om zo eerlijk te zijn naar mezelf. Eerst naar mezelf.


Vanaf dat punt ben ik meer gaan schrijven en zo is mijn eerste bullet journal onstaan. Nu ja, bullet journal is een groot woord. Het boekje zag er niet mooi uit.


Ja het boekje zelf wel, maar de inhoud niet. Ik zou het zeker niet op Pinterest zetten. Haha…. Want het was vaak niet meer dan gekladder (met af en toe een paar vlekken veroorzaakt door tranen op papier). En ik had zeker geen mooi handschrift gebruikt. 🙈


Het was geen ‘polijste’ of ‘perfecte’ versie van een bullet journal zoals die er uit ‘hoort’ te zien. Maar wat er wel in stond was mijn verhaal. En daar ging het om.


Tja, later vroeg ik me af waarom ik eigenlijk zou willen schrijven? 🤔


👉 Was dat voor het perfecte plaatje?

Of

👉 Was dat om inzicht te krijgen in mijn eetgedrag?


Ik koos voor het tweede. En ja, daarbij hoort angst, verdriet, boosheid, eetbuien, jezelf tegenkomen, … en alles wat er mis kan gaan. Natuurlijk komen de positieve dingen daar ook in. Maar je snapt wel wat ik bedoel. 🙂


Dus daarom een aanmoediging (als je al zo’n boekje hebt liggen). Doe maar… schrijf maar… begin er maar aan. Het hoeft niet perfect te zijn. Je hoeft het niet aan anderen te tonen. Dit wordt jouw persoonlijke verhaal. (ik moedig je zelfs aan om het niet perfect te doen)


En begin met schrijven. ✍️


Schrijft niet alleen op ‘wat’ je eet, maar vooral ‘hoe’ en ‘waarom’ je eet.


Eet ik nu snel of traag? Eet ik uit stress of verveling? Wat heb ik écht nodig als ik een stuk chocolade eet? Of als ik die zak chips binnenprop. 🍫🍟🍕


Waar verlang ik echt naar? Is het liefde, aandacht of troost?


Op den duur ga je een rode draad zien en komen er ‘aha’ momenten.


Vaak is de honger die je voelt geen ‘echte’ honger.

Maar een honger van je hart. 😬


En die heeft geen chips nodig. Geen koek. Geen chocolade. 🍫


Wel aandacht.

Wel zelfzorg.

Wel zeurende emoties toelaten.


…En het inzicht dat ik niet altijd sterk hoef te zijn.


Als je liefdevol aandacht gaat schenken aan je emoties. En je uiteindelijk de reden gaat begrijpen waarom je (teveel) eet of snoept, dan zal de chips zak voorgoed dicht blijven.


Want pas als je de échte oorzaak van je schransen en snoepen begrijpt, zal de drang naar eten wegvallen.


Liefs

❤️

Nathalie

Recente berichten