BREEK UIT DE DIEET-KOOI


Met z’n drietjes wandelen we door de Zoo van Antwerpen: ik, mijn mama en mijn dochter. Evelien is nog maar net 6 jaar en het is haar eerste keer in de dierentuin.

Een mooie lentedag. De zon schijnt, de bomen bloeien. Ik draag een zonnebril omdat mijn ogen zijn opgezwollen. Ik heb een zakdoek vast in mijn hand en mijn neus is rood van het vele snuiten. Hooikoorts.

Oma neemt Evelien op haar arm en zegt: ‘Straks gaan we de leeuwen kijken en die hebben hele grote tanden!’ Terwijl ze dat zegt doet ze een leeuw na. Evelien kijkt haar met grote ogen en open mond aan. Die oma weet het echt spannend te maken.

‘Kom kom, oma, we gaan naar de leeuwen!’, kirt ze vol ongeduld. Ze wurmt zich weer op de grond, pakt de hand van oma en trekt haar mee. Huppelend gaan ze voor mij uit.

Zo struinen we van het een naar het ander. Voorbij vogelkooien en olifantenverblijven, en hé, daar heb je een arend. Ook zie ik ijsberen, aan een beetje water.

Zouden die wilde dieren hier echt gelukkig zijn? Ik voel me somber worden. Ik begrijp er niks van en druk dat nare gevoel weer weg.

Later zitten we op een bankje in de schaduw

Ik vertel mijn mama hoe gezellig ik het vind om samen hier te zijn. Maar dat ik het niet fijn vind om al die opgesloten dieren te zien.

‘Ach,’ zegt zij. ‘die beesten weten niet beter, bovendien worden ze hier goed verzorgd.’ Ze glimlacht naar me en geeft me een por in mijn zij: ‘Jij moet niet zoveel moet nadenken. Je bent veel te gevoelig.’

Een paar dagen later lees ik Ongetemd leven van Glennon Doyle

En mijn mond valt open van verbazing.

Meteen in het eerste hoofdstuk beschrijft Glennon Doyle dat ze ooit een getemde luipaard zag in een circusshow. Ze werd er verdrietig van omdat ze er toen al van overtuigd was dat wilde dieren diep vanbinnen altijd wild zullen blijven. Precies hetzelfde gevoel dat ik zes jaar geleden in de Antwerpse Zoo had.

De schrijfster gaat zelfs een stap verder en trekt de vergelijking met mensen. Ze vertelt over hoe je je als kind ook ‘getemd’ raakt, zo rond je 10e jaar. Dan ben je ingeprent met wat je wel en niet mag. Je gaat je daarnaar gedragen. Dus niet gek doen, niet uitbundig lachen, niet tegenspreken. Altijd je best doen. Dit mag je eten, dit mag je niet eten. Hier word je dik van. Dit is mooi. En dit is niet mooi.

Vanaf dat moment ben je gekooid. Wat je doet en denkt en voelt komt niet langer voort uit wat je echt wilt, uit wat er maar in je naar boven komt. Het komt vooral voort uit wat er van je verwacht wordt en ‘hoe het hoort’.

Jarenlang heb ik gestreden met eten

Met calorieën tellen. Met diëten. Met streng zijn. Met ‘maandag opnieuw beginnen’. Met afvallen en weer aankomen. Met de weegschaal die mijn dag en humeur beïnvloedde. Met ontevreden zijn met mijn lichaam. Met schuldgevoelens. Met onzekerheden.

Jarenlang werd er tegen me gezegd: ‘Je moet zo eten, Nathalie’ of ‘Je moet minder suiker, Nathalie’ of ‘Je moet meer bewegen, Nathalie’ of ‘Je moet dit dieet volgen, Nathalie’.

En ik heb alles geprobeerd. Elk dieet. Elke leefregel. Elke magische afvaltruc.

Diep van binnen wist ik wel dat het niet klopte

Lang kon ik er de vinger niet op leggen. Ondertussen weet ik het wel.

Ik at om een leegte te vullen.

Die immense leegte van verdrietige herinneringen. Van nare gevoelens die ik niet wilde. Van vervelende gedachtes die ik niet wilde.

En die leegte propte ik vol met … eten en snoepen. Om al die gedachtes en gevoelens het zwijgen op te leggen.

De honger die ik voelde was dus geen echte honger.

Het was een honger van mijn hart. En dat had geen chips nodig. Geen koek. Geen chocolade. Wel aandacht. Wel zelfzorg. Wel liefde. Juist wél voelen. Juist wél mezelf zijn, met alles erop en eraan.

Een dieet is voor jou als een kooi is voor een wild dier

Het houdt je klein. Je denkt dat het veilig is maar eigenlijk ben je er doodongelukkig in. Want het zorgt ervoor dat jij niet je ware zelf kan laten zien.

Jij bent immers niet gemaakt om te diëten. Jij bent gemaakt om een prachtige, vrije vrouw te zijn.

Mijn 2022 wens voor jou is dit:

Ik wens je toe dat je gaat eten zonder je druk te maken over allerlei eetregeltjes. Dat je bewust kiest wat je eet, wanneer je eet en hoe je eet. Zodat je eetbuien verdwijnen en jij je steeds gezonder gaat voelen. Sterk. Positief. Gelukkig.

Ik wens je mooie feestdagen.

Wil je meer weten over eten zonder stress?

Je maakt me blij als je iets van je laat horen! Reageer gerust hieronder, of stuur me een Whatsappje. Mijn nummer is +32/494 66 57 16.

Liefs, Nathalie

Recente berichten

Archief

Zoeken op tags

Volg ons

  • Facebook - Grey Circle
  • Twitter - Grey Circle