HOE GA JE OM MET DE HONGER VAN JE HART?

September 17, 2019

 

Deze keer wil ik een heel persoonlijke ervaring met je delen. Je weet dat ik zelf ook veel heb geworsteld met snacken en snoepen. En het gebeurt nog steeds dat het me zwaar valt om er niet aan toe te geven. Gelukkig slaag ik er steeds beter in om de honger van mijn hart te herkennen en te voeden met écht voedsel, zoals liefde en zelfzorg. 

Alsjeblieft. Ik hoop dat ik je hiermee inspireer

Vanavond ben ik moederziel alleen thuis.
Meestal kan ik best van zo’n avondje genieten.
Toch voel ik me nu – ik weet niet – een beetje … doelloos.

Ik heb zo’n leeg, onbestemd gevoel. 
Weet niet waar ik zin in heb.
In elk geval niet in tv.
En zeker niet om te werken!

De hele dag al heb ik enorm veel goesting in chocolade.
En ik wil nu nog steeds snoepen!


Dus ik loop naar de kast 

In de kast ligt een zak overheerlijke chips.

Die had ik eerder gekocht voor visite, maar die is uiteindelijk niet open gegaan.

En oh, wat kijkt die zak me nu verleidelijk aan met z’n felle kleurtjes en gulle beloftes van smaak- en kraakexplosietjes in m’n mond.

Nu sta ik met de deurknop in mijn handen. Zal ik wel of zal ik niet?

Ik besluit om de kastdeur terug dicht te doen. Met een zacht maar beslist duwtje.

Want ik wéét hoe rot ik me na het eten van de chips zal voelen. Schuldig en waardeloos.

Ik weet precies hoe het scenario zal zijn: liggen op de bank met de tv aan, hand in de chipszak en verdoofd kauwen. 

Helemaal geen aanlokkelijk scenario.

Trouwens: ik heb eigenlijk helemaal geen zin in zoute en vette chips. 

Nee! Ik besluit dat ik het niet wil. Ik ga vanavond niet snoepen.


En ik besluit om goed voor mezelf te zorgen

Het eerste wat ik doe is een tas thee voor mezelf maken. Biologische gemberthee, mijn lievelingsthee. De tv blijft uit. Ik besluit de thee buiten op het terras op te drinken. Het is immers een mooie nazomerse avond.

Wel is er nog steeds dat lege, onbestemde onrustige gevoel.

Als ik een tijdje op het terras in de stilte heb gezeten, valt me op dat ik me verdrietig voel. 

Maar waarom? Ik heb toch geen enkele reden om verdrietig te zijn. 
Ik adem een paar keer diep in en uit ... en laat het gevoel er zijn.


Ik merk op waar in mijn lichaam ik het voel

De rechterkant van mijn schouder en nek voelt gespannen aan. 
Ik ga er zachtjes met mijn aandacht naar toe. 
Voorzichtig leg ik ook mijn hand op de zere plek. 

Dan merk ik dat er tranen komen. 
Ze rollen als dikke druppels over mijn wangen. 
Ik voel spanning in nek en schouder. 
Maar ik merk ook spanning en stress in mijn hele lichaam.


En ik merk al die gedachten in mijn hoofd 

Ik denk aan de verantwoordelijkheden die ik neem op gebied van werk. 

Ik denk aan het altijd maar goed willen doen, de perfectie die ik nastreef voor mijn klanten. 

Ik denk aan die goede mama, die goede partner en die goede vriendin die ik wil zijn … 

Ik denk aan alle ballen die ik in de lucht wil houden, gezond koken, hobby’s van de kinderen. 

Ik moet ook terugdenken aan een oude vriendin. 

We hebben nooit echt woorden gehad. Toch liet ze laatst indirect weten ons contact te willen verbreken. Na een gek, klein meningsverschil. 

Ik mis de momenten met haar. Onze babbels, de gekkigheid, het lachen samen. Al een tijdje wil ik haar een berichtje sturen maar ik stel het steeds uit. 


Daarom voel ik me zoals ik me voel

Ik realiseer me dat die hele mengelmoes van al die verschillende gevoelens en gedachtenflarden ervoor zorgen dat ik me nu voel zoals ik me voel.

Nog een paar slokken van mijn thee. 

Ik geef mezelf toestemming om me zo te voelen: verdrietig en een beetje verward. 

Dan merk ik dat het lichter wordt. Ik voel me minder verdoofd dan eerst – toen ik voor de kast stond en de chips wou nemen.

In gedachten sla ik als een goede vriendin een arm rondom me heen. Ik pak een dekentje erbij en ga er lekker onder zitten. Ik voel de warme liefkozing. Tuurlijk heb ik goede vriendinnen waar ik terecht bij kan – maar ik wil nu in de eerste plaats bij mezelf zijn. Ik gedachten fluister ik een aantal dingen tegen mezelf:

Lieve Nathalie,
Morgen is weer een nieuwe dag. Ook dit moment gaat voorbij.


Zo blijf ik nog een halfuurtje in de schemering zitten.

Later die avond komt mijn vriend Laurens thuis. Gelukkig stelt hij niet teveel vragen. Want ik heb geen zin om erover te praten. 

We besluiten voor het slapen gaan nog wat Netflix te kijken. Eenmaal in bed ga ik tegen zijn warme lijf aanliggen. Met mijn hoofd op zijn schouder. Ik merk hoeveel deugd het me doet. Ik voel me geliefd. Een mooi moment. Zowel in mezelf als door hem.


De volgende dag sta ik opgewekt op

Het is zaterdagochtend, ik ga sporten. 

Wat ben ik blij dat ik geen snoepbui heb gehad. Mijn onrustige gevoel is verdwenen. Samen met de drang om te snoepen of naar chips :-).

Want die honger die ik voelde? Dat was eigenlijk een honger van mijn hart. 

En die had geen chips nodig. Wel aandacht. Wel zelfzorg. Wel zeurende emoties toelaten. En het inzicht dat ik niet altijd sterk hoef te zijn. Dát was er nodig. 


Wat heb jij nodig als je je hongerig voelt

Herken jij iets in mijn verhaal? Dat je wil gaan snoepen maar je diep vanbinnen weet dat je er je honger niet mee zult stillen … En dat het zo verd*mde lastig is om te doen wat goed voor je is. 

Ik help vrouwen zoals jij, als intuïtieve coach + cheerleader, om dicht bij jezelf te blijven en zóveel van jezelf te houden dat het maken van gezonde keuzes vanzelf gaat. Afvallen en koekjes laten staan is dan het makkelijkste wat er is.

Zullen we eens babbelen? Maak hier een afspraak voor een gratis kennismakingsgesprek. 

[klik hier]

Liefs,
Nathalie

 

Please reload

Recente berichten

September 27, 2019

Please reload

Archief

Please reload

Zoeken op tags

Please reload

Volg ons

  • Facebook - Grey Circle
  • Twitter - Grey Circle

©2019 Nooit meer op dieet - Nathalie Theys - www.nooitmeeropdieet.be - nathalie@nooitmeeropdieet.be

Rood Kruisstraat 68 - 2300 Turnhout  - België  - +32 494 66 57 16 - webdesign: www.dekleurenvandekeyzer.be 
privacybeleid - algemene voorwaarden